Κουϊζ ...

Σε ποιά εταιρεία ταχυμεταφορών ισχύει....Ποινολόγιο(!!!!)?
Ο μισθωτός υπογράφοντας τη σύμβαση εργασίας του ,αυτόματα αποδέχεται και το Ποινολόγιο,το οποίο ορίζει ρητώς ...και τις τιμωρίες που θα υποστεί,σε μια σειρά περιπτώσεων που αναλυτικά αναφέρονται.
Επίσης εντός παρενθέσεως υπάρχει κενός χώρος  για το αντίστοιχο ποσό που θα χρεώνεται ο μισθωτός...
Δε θα πούμε περισσότερα τώρα.
Το Σωματείο μας απέστειλε προειδοποιητική επιστολή στην εν λόγω εταιρεία επισημαίνοντας τα κακώς κείμενα και τα μη νόμιμα που αναφέρονται στις συμβάσεις.
Αναμένουμε.


Από τη διαχειριστική ομάδα του blog

Τι συμβαίνει στη Γενική Ταχυδρομική ?

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΜΙΚΡΟΜΑΓΑΖΑ, ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΕΝΑΖΕΙ Η ΑΓΟΡΑ, ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΤΩΝ 500 ΕΥΡΩ, Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΦΗΝΕΙ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ 1-3 ΜΗΝΕΣ, ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΣ ΠΕΡΙΠΟΥ 7ΕΚ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΠΟΤΑ. ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΑ ΕΞΗΣ:
ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΕΙ, ΚΑΙ ΝΤΑΒΑΤΖΙΛΙΔΙΚΗ ΧΡΕΩΣΗ ΚΑΘΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΕ 100 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ ΕΚΑΣΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ "ΑΓΟΡΑΖΕΙ" ΑΠΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ "ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ" ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΚΑΙ ΕΙΔΗ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΝ ΛΟΓΩ "ΚΥΡΙΟΙ" ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΙΜΌΤΕΡΟ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ. ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΣΙ-ΜΟΥ-ΔΙΑ. ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

 
Πηγή :
Αναρτήθηκε από tromaktiko στις 11/1/2011 -12:48 μ.μ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Αντί σχολίου :

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ "TAPAS" (Πάτρα)

Την Τετάρτη 15/11 και μετά από μια κουβέντα για την απεργία, ο ιδιοκτήτης του "Tapas Κουζίνα" (Κολοκοτρώνη 74) απέλυσε τον εργαζόμενο Α.Φ. ( που εκείνη την ημέρα δεν εργαζόταν αλλά ούτε απεργούσε, αφού το μαγαζί λειτουργούσε κανονικά ), βρίζοντάς τον και απειλώντας τον. Η ίδια συμπεριφορά, παρουσία του κόσμου που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο μαγαζί, συνεχίστηκε και προς τους δύο υπαλλήλους που εκείνη την ώρα εργάζονταν δημιουργώντας ένα κλίμα εργοδοτικής, και όχι μόνο, τρομοκρατίας. Την επόμενη μέρα και μετά από συνάντηση των εργαζομένων στο σέρβις, αποφασίζουμε να επισκεφτούμε το μαγαζί ζητώντας την άμεση επαναπρόσληψη του Α.Φ. και την συμμόρφωση της εργοδοσίας με τα νόμιμα εργασιακά μας δικαιώματα ( προσλήψεις σε όσους εργάζονται παράνομα, κατανομή προσαυξήσεων, δώρων, κτλ. ). Αντ’ αυτών ο ιδιοκτήτης μας έδιωξε από το μαγαζί με φράσεις τύπου «άμα δε γουστάρεις φύγε» και «να με πάτε νομικά», ολοκληρώνοντας την ούτως ή άλλως αναμενόμενη αλαζονεία του αφεντικού. Για μας, από την πρώτη στιγμή, οι έννοιες της αλληλεγγύης και της ενότητας ήταν αδιαπραγμάτευτες. Αναγνωρίζοντας τους εαυτούς μας μέσα στον ευρύτερο ριζοσπαστικό χώρο, γεγονός για το οποίο πολλές φορές δεχτήκαμε προσβολές, γνωρίζουμε πολύ καλά πως το όπλο των καταπιεσμένων απέναντι σε κάθε είδους αυθαιρεσία ( από το μικρό αφεντικό μέχρι το κράτος και τους μεγαλοτραπεζίτες ) ήταν, είναι και θα είναι η από κοινού αντίσταση. Έτσι, παράλληλα με τις νομικές διεκδικήσεις που ήδη ξεκινήσαμε, δε λησμονούμε την ενδυνάμωση της φωνής μας απευθυνόμενοι σε μια κοινωνία που λατρεύει να καταναλώνει κρατώντας τα μάτια της κλειστά. Όμως η εργασιακή καθημερινότητα βγάζει μάτι στους φαινομενικά «ευχάριστους» χώρους «διασκέδασης». Η εκμετάλλευση της εργασίας και οι συνθήκες δουλειάς κάθε άλλο παρά αντιστοιχούν με την όποια «καλή ατμόσφαιρα» που υπάρχει στα μαγαζιά, η οποία αν μπορεί να αποδοθεί σε κάποιους είναι στους ίδιους τους εργαζόμενους που απαρτίζουν κάθε μαγαζί. Και η συνειδητοποίηση αυτών των συνθηκών από τη μεριά όσων παρόλα αυτά επιλέγουν χώρους σαν το "Tapas" για να αποδράσουν από την καθημερινότητα της καταπίεσης, θα ’πρεπε να είναι αρκετή για να πάρει ο καθένας θέση απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση.


ΣΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΝ

ΜΠΟΥΚΟΤΑΖ ΣΤΟ TAPAS

Τα βασικά σημεία του νέου Νομοσχεδίου για τα Εργασιακά...

Συλλογικές συμβάσεις



1. Επιτρέπεται η υπογραφή «ειδικών επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων», οι οποίες θα υπερισχύουν των κλαδικών συμβάσεων χωρίς περιορισμούς.

2. Το ποσοστό της μείωσης των μισθών θα αποφασίζεται στη διαπραγμάτευση και θα διαφοροποιείται ανά επιχείρηση. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως θα υπάρχουν μισθοί πολλών ταχυτήτων σε κάθε κλάδο, αφού η κάθε επιχειρησιακή σύμβαση θα έχει τους δικούς της όρους. Εκτιμάται πως οι μειώσεις των μισθών -μέσα από την υπογραφή των νέων συμβάσεων- θα φτάσουν έως και το 26%.

3. Ο κατώτερος μισθός που προβλέπεται στην εθνική συλλογική σύμβαση ασφαλείας και σήμερα διαμορφώνεται στα 740 ευρώ δεν μπορεί να σπάσει.

4. Εκτός από τους μισθούς, οι νέες επιχειρησιακές συμβάσεις θα ρυθμίζουν και τις εργασιακές σχέσεις. Συγκεκριμένα, θα καθορίζουν τον αριθμό των θέσεων εργασίας, τους όρους και τις προϋποθέσεις μερικής απασχόλησης, εκ περιτροπής εργασίας και διαθεσιμότητας, καθώς και κάθε άλλο όρο εφαρμογής.

5. Δεν αποσαφηνίζονται τα κριτήρια για την υπαγωγή μιας επιχείρησης στη συγκεκριμένη ρύθμιση. Το μόνο που προβλέπεται είναι πως τα εμπλεκόμενα μέρη υποβάλλουν από κοινού αιτιολογική έκθεση προς το Συμβούλιο Κοινωνικού Ελέγχου Επιθεώρησης Εργασίας.

6. Ο τρόπος υπολογισμού της αποζημίωσης λόγω απόλυσης δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Συγκεκριμένα, σε περίπτωση παραβίασης των όρων η επιχειρησιακή σύμβαση είναι άκυρη και η αποζημίωση υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές της κλαδικής σύμβασης εργασίας. Ωστόσο, φαίνεται πως σε όσες περιπτώσεις δεν υπάρχει ρήτρα στην επιχειρησιακή σύμβαση που να απαγορεύει τις απολύσεις, η αποζημίωση θα υπολογίζεται με βάση τον νέο μισθό.

7. Τη διαπραγμάτευση στις μεγάλες επιχειρήσεις θα την αναλάβουν τα σωματεία (όπου αυτά υπάρχουν). Στις επιχειρήσεις με λιγότερους από 50 εργαζομένους τον ρόλο αυτόν μπορεί να αναλάβει το αντίστοιχο κλαδικό σωματείο. Πάντως, σε όσες περιπτώσεις δεν υπάρχει συμφωνία του εργοδότη και του σωματείου δεν θα μπορεί να εφαρμόζεται επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας. Τη διάταξη αυτή θέλουν να «αξιοποιήσουν» τα συνδικάτα, ώστε να μπλοκάρουν το σπάσιμο των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων και να εμποδίσουν τη μείωση των μισθών.

Ευέλικτες μορφές απασχόλησης

8. Χωρίς αποζημίωση θα απολύονται όσοι προσλαμβάνονται για «δοκιμαστική περίοδο εργασίας» 12 μηνών. Στην περίπτωση αυτή η σύμβαση εργασίας μπορεί να καταγγελθεί χωρίς προειδοποίηση και χωρίς αποζημίωση απόλυσης, εκτός κι αν έχει συμφωνηθεί από τα συμβαλλόμενα μέρη κάτι άλλο.

9. Η αποζημίωση απόλυσης για όσους απασχολούνται από 12 έως 24 μήνες πέφτει στον έναν μήνα (από δύο που ήταν μέχρι σήμερα).

10. Ο τρόπος υπολογισμού της αμοιβής όσων εργάζονται με μερική απασχόληση επανακαθορίζεται. Συγκεκριμένα η αμοιβή τους, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής από τυχόν πρόσθετη εργασία, πέρα από αυτήν που έχει συμφωνηθεί, θα είναι ανάλογη με την αμοιβή του συγκρίσιμου εργαζομένου (δηλαδή του εργαζομένου πλήρους απασχόλησης σε ανάλογη θέση εργασίας), χωρίς προσαυξήσεις.

11. Ο χρόνος της διαθεσιμότητας των εργαζομένων στις επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα επεκτείνεται από τους 6 στους 9 μήνες.

12. Η διάρκεια της απασχόλησης εργαζομένων σε έμμεσο εργοδότη (με τυχόν παρατάσεις) καθορίζεται στους 36 μήνες από τους 18 μήνες που είναι σήμερα (πρόκειται για τις περιπτώσεις της «ενοικίασης» προσωπικού). Ωστόσο, μετά την πάροδο των 36 μηνών ο εργαζόμενος θεωρείται ότι έχει σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου με τον έμμεσο εργοδότη.

Πότε προβλέπεται η προσφυγή για εργοδότες και συνδικάτα

Αλλαγές υπάρχουν και στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), στον οποίο μπορούν να προσφεύγουν εργοδότες και συνδικάτα σε περίπτωση που δεν υπάρχει συμφωνία για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Συγκεκριμένα:

Η μεσολάβηση και η διαιτησία θα λαμβάνει υπόψη την οικονομική κατάσταση και την εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας της παραγωγικής δραστηριότητας, στην οποία αναφέρεται η συλλογική διαφορά.

Η προσφυγή στη διαιτησία μπορεί να γίνεται σε οποιοδήποτε στάδιο των διαπραγματεύσεων με κοινή συμφωνία των μερών ή μονομερώς σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Η προσφυγή στη διαιτησία περιορίζεται στον καθορισμό βασικού ημερομισθίου ή μισθού. Για τα λοιπά θέματα μπορεί να συνεχιστεί οποτεδήποτε η συλλογική διαπραγμάτευση προκειμένου να συναφθεί συλλογική σύμβαση εργασίας.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΜΕΔ από 11μελές γίνεται 7μελές. Θα μετέχουν έξι εκπρόσωποι των κοινωνικών εταίρων και ένας πρόεδρος κοινής αποδοχής. Ολες οι αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου λαμβάνονται με την ομόφωνη απόφαση και των 7 μελών του.

Πηγή : Εφημερίδα "Το έθνος"

Σωματείο εργαζομένων στις ταχυμεταφορικές εταιρείες Ν. Αχαϊας "Η ΕΝΩΣΗ"

ΑΡ.ΠΡΩΤ : 1138/2007
Μέλος Ε.Κ.Πάτρας - Ο.Ι.Υ.Ε.
Κολοκοτρώνη 20,5οςόροφος,Πάτρα
τηλ-φαξ : 2610 270817
mail : enositaxym@yahoo.gr Blog : somatiocourier.blogspot.com

                                                                          ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Συνάδελφοι,

To Σωματείο μας συμμετέχει στην πανελλαδική απεργία που έχει προκυρήξει η Γ.Σ.Ε.Ε. για τις 15 Δεκεμβρίου 2010.
Δεν θεωρούμε ότι η συνδικαλιστική ηγεσία της χώρας μας στάθηκε-ούτε εξακολουθεί να στέκεται-αντάξια των περιστάσεων ,θεωρούμε όμως ότι στην παρούσα φάση αυτό που προέχει είναι η ενότητα.Ειδικότερα στον κλάδο μας.
Χαμένος αγώνας είναι μόνο αυτός που δε δόθηκε.
Πιστεύουμε πως σ' αυτές τις συνθήκες η μόνη απάντηση των εργαζομένων είναι η αντίσταση.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους,την Τετάρτη στις 10.00 π.μ. στην προσυγκέντρωση στην Πλ.Όλγας.
  

                                             Το  Δ.Σ.  της "Ένωσης"

"ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΙΣΜΟΣ,Η ΧΡΟΝΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ"(Άρθρο)

Τον λοιδόρησαν οι κοσμικοί, τον υπονόμευσαν οι γραφειοκράτες, τον υποτίμησαν οι κεφαλαιοκράτες, τον αξιοποίησαν για πάρτη τους τα κόμματα εξουσίας, τον αντιμετωπίζουν με δυσπιστία οι εργαζόμενοι - παλιοί και νέοι, τον καταγέλασαν οι κυβερνήσεις που τον καλούν ως συνομιλητή στο τραπέζι μόνον όταν έχει τελειώσει το γεύμα. Αλλά, αν ο συνδικαλισμός είναι χαμένη υπόθεση, γιατί οι εργοδότες επιμένουν να οργανώνονται σε ενώσεις και επιμελητήρια;

"Πάρ' το απόφαση, βρε Στράτο, να γραφτείς στο συνδικάτο!» Ο στίχος που ο Φώντας Λάδης έγραψε μέσα στο αγωνιστικό κλίμα της Μεταπολίτευσης φέρνει στη μνήμη ξεθωριασμένες φωτογραφίες από εργατικές Πρωτομαγιές, άντρες με μισάνοιχτα πουκάμισα, μουστάκια και φαβορίτες, γυναίκες με εμπριμέ φορέματα, και τον Ρίτσο να απαγγέλλει από την εξέδρα της ΓΣΕΕ. Μια εποχή που η αισιοδοξία συνυπήρχε με την αυταπάτη, τα ζιβάγκο προλείαιναν το έδαφος για τα Αρμάνι, το «Εξω οι βάσεις» κοντραριζόταν με το καραμανλικό «Ανήκομεν εις την Δύσιν» και το «Πάγωσε η τσιμινιέρα» τραγουδιόταν ακόμα και από πεντάχρονα παιδιά.

Σήμερα, οι μπόμπιρες της Μεταπολίτευσης είναι τριανταπεντάρηδες των 700 ευρώ, της Ελλάδας του ΔΝΤ και των «κοινωνικών δικτύων». Ο σημερινός Στράτος, που μπορεί να λέγεται Κωνσταντίνα, Κάρμεν, Χασάν, δεν αρκεί να το πάρει απόφαση να γραφτεί στο συνδικάτο. Συνδικάτο μπορεί να μην υπάρχει καν στο χώρο όπου εργάζεται ή, κι αν υπάρχει, ο ίδιος μπορεί να μην το ξέρει, ειδικά αν είναι ενοικιαζόμενος ή ημιαπασχολούμενος. Μπορεί και να είναι εργοδοτικό ή σωματείο σφραγίδα ή, απλώς, να αρνείται να τον γράψει επειδή ο Στράτος της ιστορίας μας δουλεύει ως συμβασιούχος ή ως «μπλοκάκι», με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Μπορεί, επίσης, να υπάρχουν όχι ένα αλλά πολλά συνδικάτα, και ο Στράτος του 2010 να μη γράφεται σε κανένα επειδή τα θεωρεί όλα εξίσου απαξιωμένα και αδύναμα ή απλώς επειδή έχει καταπιεί αμάσητο το δόγμα «αμύνεσθαι περί πάρτης». Στην περίπτωση που ο Στράτος, η Κάρμεν, η Κωνσταντίνα, ο Χασάν δραστηριοποιείται στο σωματείο του ή προσπαθεί με άλλους να στήσει ένα σωματείο, πρέπει να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα υποστεί διακρίσεις, χλεύη, πιέσεις, ακόμα και απόλυση. Η περίπτωση να βρεθεί με το κεφάλι σπασμένο ή το πρόσωπο σημαδεμένο από κάποιον τραμπούκο δεν είναι και τόσο απίθανη - κι ας μη δουλεύει σε μεξικάνικο καρτέλ, αλλά σε χώρα της Ευρωζώνης, στην πάλαι ποτέ «Ισχυρή Ελλάδα» της ΟΝΕ και στη νυν επιτηρούμενη Ελλάδα των ιπτάμενων σπρεντ.
Εκατόν τριάντα χρόνια μετά τις πρώτες εργατικές οργανώσεις, 100 χρόνια μετά την ίδρυση του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (προηγήθηκε ο Βόλος και ακολούθησε ο Πειραιάς), 92 χρόνια μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ και 94 χρόνια μετά την ηρωική απεργία των μεταλλωρύχων της Σερίφου, που κέρδισαν με αίμα την καθιέρωση οχταώρου, οι αγώνες του κόσμου της εργασίας αριθμούν σχεδόν ενάμιση αιώνα ζωής - και περισσότερο, αν συνυπολογίσουμε τις πρώιμες αγροτικές εξεγέρσεις του 19ου αιώνα. Διανύοντας τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, έννοιες όπως συνδικάτα, συνδικαλισμός, εργατικό κίνημα, ταξική πάλη δεν είναι πια καινούργιες, αλλά μοιάζουν να επανανοηματοδοτούνται μέσα σε συνθήκες άγριας επίθεσης στο εισόδημα, στα δικαιώματα, στους όρους ύπαρξης των εργαζομένων.

ΠΗΓΗ: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - ΕΡΕΥΝΑ

ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ( dida@enet.gr ) ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΛΙΤΗ ( politi@enet.gr)